DIY pomysł na ozdobienie puszki.

 

 

Obietnica staje się faktem.
 Pokrótce jak szybko, łatwo i bez żadnego 
nakładu finansowego ozdobić puszkę.

W Klimatach dość bieli, lnu i dodatków w stylu angielskim.

Ostatnimi czasy jestem Eko, wiec i puszki zaprojektowałam w tym stylu!

 

 

Do przyozdobienia puszki potrzebujemy :
 

      * szary papier ,
* sznurek,

* etykiety.
 

Papier i sznurek wzięłam z IKEI są dostępne gratis.
Można wziąć tyle ile dusza zapragnie.

Etykiety zaprojektowałam sama. 
Puszki ( po mleku) dostałam w spadku po bliźniakach,

które zalegały w pięknej prowansalskiej kuchni ich mamy.


 

 

 

 

 Etykiety otwieramy w programie Paint.

Po otworzeniu etykiet w tym programie klikamy na literkę A.

Kursorem najeżdżamy na środek etykiety,
klikamy- pojawia się nam rameczka w formie prostokąta.

Następnie wpisujemy w ramce wyraz uprzednio
wybierając czcionkę i rozmiar tekstu.

Ja wybrałam Monotype Corsiva.

Starannie odmierzamy puszkę, wycinamy papier,
 zawiązujemy sznurek w formie kokardy,
przyklejamy etykietę  i gotowe!

 

 

Ps.
do przyklejania papierowych elementów używam
kwadracików samoprzylepnych
 ( kleją się z dwóch stron), które zakupiłam
 w sklepie fotograficznym.
 Są bardzo wygodne w użyciu i jest ich bardzo dużo
w opakowaniu!

 

 

I jak.....?

Nie taki diabeł straszny jak go malują! A efekt? Sami oceńcie:)

 

 

 

 

Wasza Eko-logiczna Agniejka

 

 

 

 

 

 

Podsumowanie Zimy!

 

 

 

Jeszcze parę dni temu moi Mili Przyjaciele Marian i Gabryś nie mieli cienia nadziei na powitanie Wiosny. Aby było wiarygodnie uwieczniłam ich narzekanie! Sami spójrzcie:)

 

 

 

 

 

 Dziś już z większym optymizem ćwierkają jak szaleni i wzdychają do kury Antoniny ( tej co zaległa w bazylii bo tęskno jej było do zielonego), że niedługo rozprostują skrzydła!

Opornie w tym roku Wiosna budzi się do życia a co za tym idzie mieliśmy więcej czasu na zrzucenie oponek po zbyt dłuuuuugiej zimie!.

Ja od dłuższego czasu krok po kroku zmniejszałam swoje porcje na talerzu i przyznam się nie oczekiwałam  takiego efektu jaki osiągnęłam. Dziś z  chęcią biegam i podskakuję po tych swoich 34 m. wynajętego szczęścia już nie zamaskowana od stóp aż po czubek brody i nie dlatego dlatego, że zima poszła precz a właśnie dlatego, że mnie jakoś lżej zrobiło się na duszy i nie tylko....!. Teraz często skąpo ubrana i spoglądająca w lustro puszczam oczko do siebie myśląc no mała opłacało się!!!!

Wszystko budzi się do życia, ja przeszłam metamorfozę i jak to w Klimatach moich już bywa przybyło parę nowych przydasi oraz stworzonych przeze mnie ciekawych rzeczy.

 

 

 

 

W następnym poście pokażę jak pięknie eko-logicznie przyozdobić starą puszkę.

Wiosna wisi w powietrzu a ja kontynuując swoje nawyki żywieniowe pozdrawiam Was eko fotką:) Miłej soboty i leniuchowania oraz mało kalorii w ten weekend!

 

Wasza Agniejka w wersji light!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przedświątecznie z życzeniami.

Tegoroczne święta nietypowe. Za oknem aura grudniowa. Walizki spakowane, prezenty dla Rodziców czekają już w aucie, ja w butach i płaszczu obwiązana  szalem wpadłam do domu tylko po to aby złożyć  Wszystkim Serdeczne Życzenia z okazji Świąt Wielkiej Nocy. Na płatkach śniegu ślę ciepełko i uściski. Spędźcie te święta  jak najbardziej rodzinne, przy smacznym,  pięknie zastawionym stole.

Ps.: moja towarzyszka świąteczna, kura Antonina wlazła do  bazylii tłumacząc się tym, że tęskni za zielonym! Istne szaleństwo.

 

 

 

 

 

 

Niech, wystrój Waszych domów i kolorowych pisanek przegoni chmury, a baranki i zające  rozgarną śnieg i zaczną brykać po zielonej trawie. Tego Wam jak i sobie życzę.

 

 

 

 

 

Do zobaczenia po świętach!

Uściski, Agniejka:)

Ale jaja!

 

 

 

Z pełną świadomością zatytułowałam dzisiejsze rozważania.

Czyż to nie są żarty z tą pogodą?

Czy Święta Wielkiej Nocy w tym roku będą zielone?... Raczej Nie!

Robić pisanki? A może lepić Bałwana i zamiast miotły wręczyć mu kosz ze święconką.  

O nie, to istne jaja!

 

 

 

Biały puch nie zniechęcił mnie do podjęcia przygotowań do zbliżających  się świąt. Małymi krokami brnę po kostki w śniegu ale jednak do przodu. Szczerze przyznam, że nie do końca tak obojętnie traktuję tę zimową aurę.

Dziś w Klimatach unosi się mieszanka zapachów. Przygotowuję się do jutrzejszego dnia. Jutro goszczę Jana i Stanisława R. ( dwulatków i na dodatek bliźniaki) z Rodzicami. Jako ciocia muszę wypaść jak najlepiej! Biłam się z myślami jakby ugościć tych wyjątkowych gości i jak ma wyglądać wiosenne menu tej zimy. Wariacja za oknem więc

 u mnie stołowo raczej też na opak!

Na rozgrzewkę zupa imbirowo- serowa.

Dla dopełnienia brzucha po brzegi, zapiekany łosoś na wiosenno- zielonym szpinaku przypruszony serem gorgonzola niczym płatki śniegu, otulony pierzynką z ciasta francuskiego. Na koniec wybryk tej wiosny ciasto typowo grudniowe pyszny piernik z orzechami i aromatami korzennymi!!!

 

Pozdrawiam przesiąknięta domowymi specjałami z hasłem przewodnim:

Tchnienie życia w stare krzesło.

 

 

 

Przedstawiam Wam pacjenta w którego tchnęłam życie. Gdy spojrzymy na niego nie wydaje się być schorowanym staruszkiem, a jednak. Pacjent wymagał szybkiego zabiegu. Bystre oko i sprawna ręka tego kto podejmie się operacji to najpotrzebniejsze narzędzia do pomyślnego jej zakończenia. Po dokładnym prześledzeniu owego zabiegu każda z Was odkryje w sobie ,, żyłkę lekarską ze specjalizacją chirurgia.''

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I etap operacji.

 

 

 Lekarz zabiera się do zabiegu i staje się Piętaszkiem.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II etap operacji.

 

 

 

Pacjent bezwstydnie powierza swoje narządy.

Wzajemne zaufanie to podstawa!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

III etap operacji.

 

 

 

 

Puls w normie, c.d. zabiegu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV etap operacji.

 

 

 

 

Operacja zakończona powodzeniem. Tchnienie życia - pacjent przeżył ma się dobrze!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

V etap

 

 

 

 

Wypisanie pacjenta do domu.

 

 

 

 

 

 

Ps: dla wieloletniej przyjaźni ze wspaniałym lek. chirurgiem Mariuszem W.

Ten humorystyczny post poświęcam Tobie za wszystko co dla mnie i moich najblizszych zrobiłeś!

Dzięki Mario:)

 

Z powiewem Wiosny!

W Agniejkowych Klimatach przyszedł czas na  zaproszenie i powitanie Wiosny!
 

Przez umyte okna wleciały ptaki a rośliny doniczkowe z radości na nowych gości    sypnęły kwieciem.

Z powiewem świeżości zagościły nowe aranżacje.

 

 

Pojawiły się tak długo wyczekiwane pastelowe kolory. Błękit, róż i  fiolet:)

 

 

 

 

 

Pomimo tych zmian biel i len dominują - ja nadal jestem ich oddaną fanką.

 

 

Wiosenna Pani tuż, tuż.

21 marca pierwszy dzień wiosny a już od dziś stajemy się bardziej radośni!!!

Biało wszędzie, zimno wszędzie!

Dziś sentymentalnie.

Pozaglądałam, poczytałam i skromnie ujmując w blogowym świecie aż kipi od przygotowań do zbliżającej się wiosny. Choć zima nie chce ustąpić i sypie śniegiem to    w Waszych pięknych domach widnieją już dekoracje na powitanie wiosny.
Piękne kwiaty w wazonach, pastelowe ceramiczne naczynia zagościły już na Waszych stołach a u niektórych zające  kicają nerwowo machając uszami, wyczekują upragnionych Świąt Wielkiej Nocy. A u mnie......? Biel i len zadomowił się na dobre
i trzymają sztamę z Białą Panią za oknem.

 

 

 

 

Gdzie by nie spojrzeć wszędzie biało. Lubię zimę tylko wtedy kiedy jeżdżę na snowboardzie z dala od domu   i kiedy otulona kocem trzymając herbatkę z imbirem     
i sokiem malinowym podziwiam jej uroki zza okna.

 

 

 

Pisząc komentarz pod zdjęciem Pana Bałwana, którego ulepiła Nasza koleżanka dla swojego synka zadumałam się. Boże kiedy to ja lepiłam tego ,,Śnieżnego Gościa.''

Wieki temu ! Nie przyszło mi na myśl aby móc tę czynność kiedykolwiek powtórzyć.     
Z wiekiem wyrastamy co można zauważyć choćby w tym przypadku. Czynności i zachowania które tyle wnosiły w nasze życie pozostają tylko wspomnieniami. Jako mała dziewczynka uwielbiałam śnieg i wszystkie zabawy związane z nim. Podskakiwałam ochoczo ubrana w czerwony kombinezon z warkoczykami zaplecionymi przez Mamę ciągnąc niebieskie sanki całe z metalu i nie straszny był mi mróz i wiatr.

 

 

I oto cała ja uwieczniona na zdjęciu.
Z opowiadań Mamy pamiętam, że najważniejsze było założenie korali zabranych mojej lalce Małgosi.
Musiały być! inaczej Pan fotograf nie zrobiłby tej fotografii :-)

 

 

Dobrze tak przenieś się w czasie, zamykając oczy zobaczyć swój pokój z lat dziecinnych a w nim siebie. To tylko chwila. Dzięki niej jak wiele dobrego powróci. Ulotna niczym płatek śniegu a ile wniesie do naszego serca! Właśnie, święte słowa. Kończę aby móc powspominać dalej z mamą tym razem telefonicznie.

 

Czy Wy też czasami macie chwilkę zadumy i odbywacie podróż do lat z przeszłości?
 

Pozdrawiam zimowo w sobotni wieczór:)

 

 

Czarno na białym.

To, że jestem szperaczem zawodowym i charakterek mam nie od parady pisałam już wcześniej. Więc dziś szybciutko i na temat. Razu pewnego  wypatrzyłam na jednej z internetowych aukcji parę listewek w ilości 8 sztuk. Gdy okazało się, że zostałam ich właścicielką strasznie się ucieszyłam. Nie zastanawiając się długo szybciutko odpisałam sprzedającemu, że zmieniam adres na który ma wysłać listewki a to dlatego, iż następnego dnia wyruszałam w podróż do rodzinnego miasta które zwie się Konin na cały tydzień! Pomyślcie ile szczęśliwości; obiadki domowe i nie tylko myślę o wszystkich innych grzesznych rzeczach w postaci cukierasów, ciasteczek i żelków bo właśnie to wszystko zawsze na mnie czeka. Gdy tylko przekraczam próg, Rodzice zasypują mnie wszystkim na raz! I właśnie na dodatek przyjdzie moja przesyłka. I przyszła. Tato wręczył mi paczuszkę osobiście:) Po rozpakowaniu Rodzice uznali, że   to cudaki (wyrzucone listeweczki z koperty na stół kuchenny wyglądały dość dziwnie). Pokrótce opowiedziałam co z nimi zrobię. Mama znając moje pomysły uznała, że będzie ładnie. Nie zastanawiając się długo wrzuciłam do plecaka paczkę z zwartością. Do szczęścia nie brakowało mi już niczego....myśląc niech czekają brązowe cudaki na wenę i lepsze czasy!!!

Po powrocie Piotr postarał się o klej do drewna. Pobieliłam listeweczki, polakierowałam lakierem w sprayu i zaczęło się rozmyślanie. Był okres przedświąteczny i rameczki stały się durnostojkami, których i tak było za dużo w naszym małym mieszkanku. Patrzyłam, patrzyłam i nie do końca byłam zadowolona.

Świąteczny czas szybko minął i rameczki zmieniły szatę. Pasowałoby abyście zobaczyły je w  moim pierwszym poście ,,Nieśmiało i świątecznie''. Tak jednak się nie stało, widocznie uznałam, że nie są dość ładne. Teraz jestem usatysfakcjonowana, obiecuję już nic nie zmieniać.

Mam zamysł zawieszenia ich nad łóżkiem sypialnianym gdzie ozdobią ścianę. Monogramy naszych imion znajdą się po ulubionej stronie naszego miejsca w łóżku.
Pozdrawiam i zmykam na nietypowo niedzielną zupę.
Piotr dziś nie gotował rosółka. Miejsce kuchenne zajęłam dzisiaj ja!. Dziś serwuję zupę serowo - cebulową!

Ps.:   Różu na policzki dziś nie nakładam! Promienieję z dumy.
       Pąsy same malują się na mojej twarzy hi, hi:)  ...............aaaaaa i bohater dzisiejszego  posta w pierwotnej wersji.

A Wam jak upływa niedzielny czas?. Jakie macie plany na dziś? Czy w Waszych domach unosi się zapach typowo niedzielnego obiadu?. Pozdrawiam i do miłego:)